Elżbieta Niedziela

Elżbieta Niedziela

Pedagog szkolny

Wykształcenie: wyższe - pedagogiczne, kierunek: praca socjalna i opiekuńczo-wychowawcza (Uniwersytet Śląski, Wydział Etnologii i Nauk o Edukacji)

Dodatkowe uprawnienia: specjalista z zakresu terapii pedagogicznej;  socjoterapeuta szkolny.

O sobie: interesuje mnie muzyka filmowa, jazz, blues, muzyka alternatywna; kulinaria, podróże, dobra książka i sport (rekreacyjny).

Godziny pracy
  • Poniendziałek

    7:00 - 9:00
    8:45 – 9:45
    12:30 – 15:00
  • Wtorek

    7:00 – 8:00
    12:30 – 14:30
  • Środa

    8:00 – 9:00
    12:30 – 15:00
  • Czwartek

    7:00 – 8:00
    11:30 – 12:30
    13:30 – 15:15
  • Piątek

    6:45 – 8:00

Informacje dla rodziców

Elżbieta Niedziela

"Nie ma takiego problemu, którego nie da się rozwiązać …"

Dobre rady

  • Kochaj dziecko za to, kim jest, a nie za jego osiągnięcia
  • Pozwól dziecku odczuć sukces, ale i porażkę. Wpieraj, gdy przeżywa złość, strach, rozczarowanie.
  • Mów o wartości dobrego przyjaciela, ucz zasad dobrej przyjaźni, ale nie zmuszaj do lubienia każdego – ucz dziecko asertywności.
  • Nie zmuszaj i nie oczekuj, by dziecko było we wszystkim najlepsze – nie wymagaj ponad jego siły!
  • Zwracaj uwagę również na pozytywne zachowanie dziecka – chwal go za to.
  • Stwórz z dzieckiem jasny system oczekiwań i bądź konsekwentny w jego przestrzeganiu.
  • Znajdź czas dla dziecka, każdego dnia usiądź z nim, porozmawiaj o jego i swoim dniu. Zachęcaj do zwierzeń, ale nie „naciskaj”.
  • Pozwalaj dziecku na samodzielność – nie wyręczaj go – pozwalaj mu ponosić konsekwencje.
  • Bądź szczęśliwy/szczęśliwa – bo „szczęśliwy rodzic – to szczęśliwe dziecko…”
  • Nie zrażaj się porażkami – każdy ma prawo popełniać błędy.

Jak walczyć z agresją u dzieci?

Przede wszystkim niedopuszczalne są wszelkie formy agresywnego zachowania ze strony rodziców. Czemu? Bo to od rodziców, przez naśladownictwo, dziecko uczy się jak radzić sobie z frustracją, złością i gniewem.

Kilka najważniejszych rad, jak postępować z agresją u dzieci:

  • Należy wpoić zasadę, że robienie krzywdy innej osobie jest niedopuszczalne.
  • Nie stosować przemocy wobec dziecka (psychicznej i fizycznej).
  • REAGOWAĆ na agresywne zachowania dzieci (BRAK REAKCJI = PRZYZWOLENIE)
  • Zauważać pozytywne zachowania dziecka (wtedy, chcąc zwrócić na siebie uwagę rodziców, nie będzie sięgał po zachowania agresywne i nieakceptowalne).
  • Uczyć dziecko, że odczuwanie złości jest czymś normalnym, ale reagowanie agresywne jest niewłaściwe.
  • Uczyć dzieci wyrażania uczuć, pozytywnych i negatywnych, ale poprzez rozmowę.
  • Dziecko ma potrzebę zrelaksowania się i rozładowania napięć (poprzez zabawę, ruch na świeżym powietrzu – nie przed telewizorem) – obowiązkiem rodziców jest zapewnić dziecku ten czas odprężenia.
  • Uczyć dziecko pokojowego rozwiązywania konfliktów i sporów – nigdy nie zaczynaj rozwiązywania konfliktów kiedy złość dziecka jest w kulminacyjnym punkcie, poczekaj aż się uspokoi i dopiero wtedy rozpocznij rozmowę.
  • Nie roztrząsaj i nie wracaj do niewłaściwego zachowania dziecka – daj dziecku szansę „zacząć od nowa z czystą kartą”.
  • Bądźcie konsekwentni w swoich postanowieniach, karach i nagrodach.
  • Zadbajcie również o siebie samych, bo „szczęśliwy rodzic to szczęśliwe dziecko”.

Dziecko rozpieszczone, „pyskujące” rodzicom, wybuchowe, … ?

Co można zrobić aby nastąpiły pożądane zmiany:

Przede wszystkim konieczne są zmiany w systemie wychowawczym i praca nad cierpliwością i konsekwencją samych rodziców. W przypadku dzieci rozpieszczonych ważne jest prezentowanie postawy bardzo zdecydowanej i konsekwentnej – dziecko musi mieć wyraźnie określone granice swoich zachowań i żądań.

Uczyć umiejętności życia społecznego od podstaw, tj. od nauki dzielenia się z innymi (członkami rodziny, rówieśnikami), współdziałania z innymi (np. włączanie do wspólnych prac domowych, powierzanie prostych zadań do wykonania, uczenie samodzielnego radzenia sobie z różnorodnymi trudnościami bez wyręczania – oswajanie z porażkami, uwrażliwianie na potrzeby innych osób w rodzinie, uczenie wyrażania własnych uczuć, dostrzegania uczuć i potrzeb innych).

Wypracować wspólnie system kar i nagród. Zauważać każde pozytywne zachowanie dziecka, docenianie go, chwalenie, przytulenie – a nie dawanie prezentów! Kary powinny być adekwatne do czynu, tj. lekkie przewinienie = lekka kara np. zakaz oglądania bajki na dobranoc.

W wychowaniu dziecka powinny dominować pozytywne wzmocnienia, bo to pochwała i nagrody uświadamiają dziecku jakie zachowania są tymi właściwymi.Po określeniu zasad, pozostaje już „tylko” a może „aż” – konsekwentne ich przestrzeganie…